Ποιο είναι το αγαπημένο σου…

Αναρτήθηκε στις Σεπ 20, 2011 στις Όλα τα Άρθρα, Επιλεγμένα Άρθρα, Σκέψεις, Κείμενα

Αυτό το κείμενο το έγραψα πολλές φορές και το έσβησα περίπου άλλες τόσες – μια λιγότερη ελπίζω μετά τις επόμενες παραγράφους. Συνήθως δεν έχω πρόβλημα να εκφραστώ, ίσως να φταίει που γράφω πολλά ανάμεσα στις γραμμές, ίσως η καρδιά μου να έχει σύννεφα. Θα προσπαθήσω άλλη μια φορά.

 Θέλω να μάθω απλώς αν μπορείς να αγαπήσεις και να το μοιραστείς -μαζί μου.

Είναι ένα κείμενο για τις μάσκες, τις μάσκες που φοράμε στις σχέσεις μας με τους ανθρώπους που αγαπάμε. Λατρεύω τις μάσκες, λατρεύω το role playing, λατρεύω το cosplay, λατρεύω τη θεατρικότητα ή όπως αλλιώς θέλετε να το βαφτίσετε. Τα λατρεύω πραγματικά, ίσως όμως μονάχα γιατί μπορώ και βάζω ένα όριο.

Οι μάσκες για μένα είναι διαφορετικές οπτικές γωνίες της προσωπικότητάς μας. Φορώντας μια μάσκα δεν προσπαθούμε να εξαπατήσουμε τον άνθρωπο που έχουμε απέναντί μας. Aντιθέτως, είναι η δική του προσωπικότητα που φέρνει στην επιφάνεια αυτή μας τη μάσκα.

Μου αρέσει να γνωρίζω ανθρώπους που θα αγαπήσω ακριβώς γιατί θέλω να δω τι μάσκα θα μου βγάλουν στην επιφάνεια. Είναι λίγο εγωιστικό και ταυτόχρονα φιλάλληλο, να μαθαίνεις τον εαυτό σου μέσα από τους άλλους. Σε μια παρέα μπορεί να είσαι ο εκκεντρικός, ο geek, σε μια άλλη ο αγροίκος, σε μια άλλη μπορεί να είσαι καρδιοκατακτητής και σε μια άλλη, γιατί όχι, καρπαζοεισπράκτορας. Πρόκειται για κομμάτια του εαυτού σου, δεν είσαι καθένα από αυτά, είσαι όλα αυτά, είσαι άνθρωπος.

Υπάρχει ωστόσο και η άσχημη πλευρά, εκεί που η μάσκα γίνεται προσωπείο, που δεν αντλεί στοιχεία από τη καρδιά σου αλλά από τη λογική σου, τη λογική που έχτισες βασισμένος όχι μόνο στις εμπειρίες σου αλλά και στις εμπειρίες και τα λόγια άλλων.

Κάπου εδώ θα αφήσω τα γενικά νοήματα, ευελπιστώντας να τα συλλογιστείτε λίγο μοναχοί σας κάποια στιγμή και θα γίνω συγκεκριμένος. Ίσως οι επόμενες παράγραφοι να μην σας φανούν τόσο σημαντικές αλλά είναι αυτό που προσπαθώ να εκφράσω τόσες ημέρες.

Ποιο είναι το αγαπημένο σου βιβλίο; Η αγαπημένη σου ταινία; Ο αγαπημένος σου ποιητής;

Ερωτήσεις σαν τις παραπάνω κάνω σε ανθρώπους που θέλω να αγαπήσω. Τις κάνω από ενδιαφέρον και θέλω από μέσα τους να μάθω ποιον έχω απέναντί μου, ποιον μοναδικό άνθρωπο έχω απέναντί μου.

Οι απαντήσεις όμως μερικές φορές απογοητεύουν. Είναι βλέπεις απαντήσεις σε διαφορετικές ερωτήσεις:
Ποιο είναι το καλύτερο βιβλίο που έχεις διαβάσει; Ποια είναι η ταινία που σε έχουν πείσει πως πρέπει να είναι η αγαπημένη σου για να φανείς έξυπνος ή ενδιαφέρουσα; Ποιος ποιητής έχει τα περισσότερα βραβεία στο ενεργητικό του;

Η αγάπη δεν έχει πάντοτε λογική, η αρτιότητα δεν είναι κριτήριο της αγάπης. Ίσως ο κόσμος μας να ήταν καλύτερος αν η αγάπη βασιζόταν στη λογική γιατί τότε όλοι θα προσπαθούσαμε να είμαστε όσο το δυνατόν καλύτεροι. Θα ήταν όμως και ένας βαρετός και προβλέψιμος κόσμος, ένας κόσμος ακατάλληλος για ανθρώπους.

Η αγάπη είναι ένα μείγμα χημικών διεργασιών και ορμονών σε τυχαίες ποσότητες και στιγμές, συνδυασμένο με το χαρακτήρα μας, τη μοναδικότητά μας.

Θέλω λοιπόν να μου απαντήσεις με ειλικρίνεια, χωρίς φόβο μήπως σε παρεξηγήσω. Θα μπορούσα να παρεξηγήσω τις επιλογές σου, τις αντιδράσεις σου, το χαρακτήρα σου αλλά όχι αυτά που αγαπάς.

Ίσως τελικά εκεί να είναι και όλο το νόημα των ερωτήσεών μου, ίσως να θέλω να μάθω απλώς αν μπορείς να αγαπήσεις και να το μοιραστείς -μαζί μου.

Share

4 Σχόλια

  1. Δικό μου το κείμενο, δικά μου και τα σχόλια. :-)

    Σαν κείμενο δεν είναι καλό και το γνωρίζω. Για καθέναν από εμάς υπάρχουν κάποια θέματα για τα οποία είναι πιο δύσκολο να γράψει από ότι συνήθως. Σε αυτές τις περιπτώσεις, όπως εδώ, γίνονται ενίοτε μερικές εκπτώσεις στη ποιότητα της γραφής.

  2. Μάριε θεωρώ πως το κείμενο είναι εξαιρετικά δυνατό, τόσο λογοτεχνικά όσο και εννοιολογικά. Συνολικά θα πρέπει να το έχω διαβάσει καμιά δεκαριά φορές και δε σου κρύβω πως ίσως χρειαστεί να το διαβάσω άλλες τόσες έως ότου μπορέσω να διακρίνω τους λόγους που σε ανάγκασαν να προσθέσεις το σχόλιο. :-)

    Κάνοντας μια απόπειρα προς την κατεύθυνση του να σε προκαλέσω να ερμηνεύσεις αυτή σου την ανησυχία, σου προτείνω να εξετάσεις το ενδεχόμενο το αίσθημα ‘αν-ικανοποίησης’ που λαμβάνεις μετά την ανάγνωσή του (ως συγγραφέας) να προκύπτει εγγενώς από την φύση και θέση της ‘μάσκας’ και όχι από την αδυναμία σου να προσεγγίσεις φιλοσοφικά το ζήτημα. Η ‘μάσκα’ εξυπηρετεί ταυτόχρονα ως μέσο αλλά και ως φίλτρο στη διαδραστική επικοινωνία που αναζητάς… το πρόβλημα που προκύπτει είναι εγγενές, κάτι που φαίνεται και από την ανάγκη δανεισμού του όρου ‘προσωπείο’. Παρόλ’ αυτά το νόημα που (παρορμητικά;) αγωνιάς να μεταφέρεις, το έχεις μεταφέρει, και κατά τη γνώμη μου με ύφος ιδιαίτερα ποιητικό.

    Το δεύτερο μισό του κειμένου μοιάζει …μαγικό! Αξιοποιεί τα στοχαστικά κεκτημένα του πρώτου μέρους και αναβλύζει ‘ουσία’ μέσα από τις ‘αποκομμένες’ προτάσεις, μέσα από αυτά που ΔΕΝ λες. Μεταξύ των τελευταίων θίγεις θέματα χωρίς να τα συντάξεις και αυτό μου αρέσει πολύ! Μπορεί μεν να μη προέκυψε αυθόρμητα και να είναι αποτέλεσμα των πολλών και επίμονων προσπαθειών σου να το ανα-συντάξεις αλλά προσωπικά θεωρώ ότι- ακόμα και μετά από τις τόσες αναγνώσεις – η εντύπωση που μου αφήνει το κείμενο είναι η ίδια, το τελικό αποτέλεσμα είναι εκπληκτικό!

  3. Και όμως είναι πολύ καλο κείμενο. Απλά διαφορετικό. Το πιο γαμάτο εδώ όμως, είναι ότι ποστάρω σε άρθρο 3 ετών, γιατί μελαγχόλησα:p.

  4. Thanks! Όπως είπες είναι παλιό, οπότε δεν σχολιάζω περαιτέρω. :)

Αφήστε μια απάντηση

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>